Biobrandstoffen verschillen op twee belangrijke punten van fossiele brandstoffen: ze zijn beter afbreekbaar en nemen veel gemakkelijker water op. Deze twee factoren, water en een voedselbron, kunnen in theorie ervoor zorgen dat door bijmenging van biobrandstof het milieu in de opslagtanks zeer geschikt wordt voor microbiële groei. Bekend is dat bepaalde micro-organismen in staat zijn om een soort filmlaag te vormen op een metalen tankwand.

Je zou het kunnen vergelijken met het ontstaan van tandplak op onze tanden. Net als de bacteriën die ons gebit aantasten, kunnen micro-organismen een zuuraanval veroorzaken op het tankoppervlak. Door de samenwerking van meerdere soorten micro-organismen wordt de tankwand aangetast en ontstaan hier en daar deukjes, de zogenaamde putcorrosie. Deze microbiologische aantasting noemen we microbiologische corrosie of MIC.

De snelheid waarmee MIC corrosie optreedt kan oplopen tot 10-100 keer sneller dan chemische corrosie. Een zeer ongewenste situatie waardoor de normale levensduur van een tank plotseling een stuk korter wordt en mogelijk lekkage kan optreden binnen de keuringstermijn van 15 jaar. Een factor die ook een bijdrage zou kunnen leveren aan een toename van microbiële groei in opslagtanks is het verlagen van het zwavelgehalte in diesel. Zwavel heeft namelijk een bacterieremmend effect.

Op grond van de resultaten van het vervolgonderzoek zal het protocol voor tankinspectie van ondergrondse ongecoate dieseltanks door het SIKB worden aangepast. Daarnaast onderzoeken we een alternatieve meetmethode om MIC corrosie sneller te detecteren.

Onder andere wordt gekeken naar de mogelijkheid of een snelle en kosteneffectieve bepaling van de aanslag in de tanks een bruikbare indicatortest voor MIC corrosie kan zijn.